Τις τελευταίες εβδομάδες με τον εγκλεισμό όλων μας λόγω της πανδημίας στο σπίτι μας, έχουμε θυμηθεί παλιές καλές συνήθειες και μας έχει δοθεί η ευκαιρία για να ψάξουμε το βαθύτερο νόημα πολλών πραγμάτων που αγαπάμε.

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με την σωματική άσκηση και περιστρέφεται πραγματικά η ζωή μας γύρω από αυτήν, πολλές φορές αναζητάμε ένα επιπλέον κίνητρο να δώσουμε στους ανθρώπους για να γυμναστούν, το οποίο να ξεφεύγει από την βελτίωση της εξωτερικής εμφάνισης -χωρίς να σημαίνει πως αυτό κρίνεται αμελητέο- ή την απώλεια βάρους.

Έπεσε τυχαία τις περασμένες ημέρες στα χέρια μου ένα βιβλίο -Αναφορά στον Γκρέκο- του γνωστού συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη και ξεφυλλίζοντας το σταμάτησα σε μια σελίδα που μιλούσε για το πως οι Έλληνες αντιλαμβάνονταν την σημασία της άσκησης διαχρονικά.

Αρχικά πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι θεοί στην Αρχαία Ελλάδα δεν ήταν απλά ενάρετοι και πανάγαθοι, ήταν και ρωμαλέοι, σωματικά δυνατοί. « .. ο  Δίας πάλεψε με τον πατέρα του τον Κρόνο, να του πάρει τη Βασιλεία.. ο θεός του φωτός, ο Απόλλωνας νίκησε τον Ερμή στο τρέξιμο και τον Άρη στην πυγμαχία.. οι φυλές των Ελλήνων σφυροκοπούσαν τα προύντζινα κορμιά τους..» Αν οι θεοί αποτελούν για τους ανθρώπους τα ιδανικά πρότυπα τους, αντιλαμβανόμαστε πως οι Αρχαίοι Έλληνες ήθελαν τους θεούς και τους εαυτούς τους συν τοις άλλοις γυμνασμένους.

Ο στόχος τους δεν ήταν απλά να δώσουν ωραία εικόνα στα κορμιά τους. Η ομορφιά όπως μας λέει ο συγγραφέας είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Πίστευαν ότι ένας ισορροπημένος νους μπορούσε να υπάρξει μόνο σε ένα όμορφο και δυνατό σώμα. Επίσης όντας ρεαλιστές, θεωρούσαν ότι μόνο αν η πόλη αποτελείτο από γυμνασμένους άνδρες θα μπορούσε αποτελεσματικά να απομακρύνει οποιαδήποτε εχθρική απειλή. Συνδέονταν άμεσα συνεπώς η σωματική άσκηση με την εκπλήρωση των καθηκόντων απέναντι στην πόλη, με την έννοια του «πολίτη».

Δεν είναι τυχαίο μάλιστα πως οι δούλοι αναπαρίσταντο στα αγάλματα ως παχύσαρκοι ή καχεκτικοί,  ενώ τα αθλητικά κορμιά στα αγάλματα σήμαιναν, πειθαρχία του πάθους, δηλαδή ελεύθερο άνθρωπο. Η λήψη της τροφής συνδέεται μεν με μια βιοτική ανάγκη, αλλά πολλές φορές δε καταντά ένα πάθος των ανθρώπων, μια αδυναμία, που διοχετεύονται σε αυτήν πολλά προβλήματα. Για αυτό οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τους γυμνασμένους ελεύθερα πνεύματα, γιατί αυτό τους το χαρακτηριστικό ήταν ένδειξη πως μπορούσαν να κυριαρχήσουν στα πάθη τους, άρα να σκεφτούν λογικά.

«Αρμονία νου και κορμιού, ιδού το υψηλό ιδανικό του Έλληνα. Υπερτροφία του ενός εις βάρος του άλλου θεωρούνταν βάρβαρη». Διαβάζοντας τη φράση αυτή συνειδητοποιούμε πόσο απέχουμε από την αρχαία παράδοση μας. Σήμερα που θεωρούμε πως αν έχουμε ένα καλό πτυχίο ή μια καλά αμειβόμενη θέση εργασίας, δεν χρειάζεται να γυμνάζουμε με συνέπεια το σώμα μας ή αν έχουμε ένα πολύ δυνατό σώμα αυτό αρκεί για να σταθούμε στη ζωή. Τίποτα από τα δύο μόνο του δεν αρκεί για μια ισορροπημένη ζωή, για την κατάκτηση του ιδανικού της ευτυχίας. Και τα δυο χαρακτηριστικά τα θέλουμε στη φαρέτρα μας για το ταξίδι της ζωής,

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, μας λέει ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι.  Ποια ομορφιά ; Αυτή που πηγάζει από την θέληση και την προσπάθεια μας να είμαστε υγιείς, να έχουμε δηλαδή αρμονία μεταξύ του νου και του σώματος.